oynaşır esrik gecelerinde
bir Karagöz oyunu bu
gölgeleri duvarımda
böler durur uykumu

öfkeli bir susturuştur
sönmesi ışığın
indirirken perdesini
bu yarım kalan oyunun

nafile geceler ıssızında
ararken bir sıcağı
işler içime ağır ağır
                                                                      bilsem bu nasıl ağu

                                                                      har gibi gözleriyle
                                                                      nefretinden korkunun
                                                                      perdeleri tutuşur
                                                                      bu gölge oyununun

                                                                      ne ışık ne de perdede...
                                                                      görüyor ve duyuyorum
                                                                      kabahati şu serde
                                                                      çünkü seni seviyorum